Een analisten lease dilemma

Er ontstaat door een recente brief* van ESMA (European Securities and Markets Authority) aan de IFRS Interpretatie Commissie** een interessante nieuwe discussie over wat de lengte van het lease contract is: IFRS16 Leases is, blijkt nu al, niet zo expliciet duidelijk. ESMA vraagt nadrukkelijk een uitspraak aan de IFRS Interpretatie Commissie, die tot doel heeft IFRS’s*** nader uit te leggen.

Analisten van jaarverslagen van grote bedrijven hebben jarenlang geklaagd dat het ontbreken van lease transacties op de balans resulteerde in een onjuiste financiële analyse. In de aanloop naar de nieuwe standaard IFRS16 zagen we, dat het voor de gemiddelde analist niet uitmaakte, dat voorstellen voor een nieuwe lease regelgeving niet perfect waren, als het resultaat maar was, dat lease transacties op de balans kwamen. Gevolg eerder is geweest (en nog steeds) taaie en dure regelgeving voor bedrijven; gevolg nu is het ontstaan van een analisten lease dilemma.

Nu de nieuwe internationale lease accounting standaard IFRS16 voor de grote bedrijven en instellingen in werking is getreden, blijkt, dat analisten helemaal niet zo slim bezig zijn geweest. Zoals op alle terrein leiden méér wegen naar Rome leiden en al deze varianten zijn terecht niet allemaal, indachtig de ‘principle based’ aanpak van de IASB (International Accounting Standards Board), uitvoerig uitgewerkt in de nieuwe standaard. Dus signaleert ESMA, de overkoepelende organisatie waar in Nederland de AFM (Autoriteit Financiële Markten) bij is aangesloten, meerdere in gebruik zijnde alternatieven om lengte van de lease-periode vast te stellen.

Fundamenteel in de discussie zou moeten zijn de keuze- en interpretatievrijheid van bedrijven, maar in plaats van het interpreteren van de overvloedig aanwezige informatie op basis van de gemaakte keuzes door die bedrijven, wordt gezocht naar een simpele regel, zodat gedachteloos de cijfers in een analyse-model gebruikt kunnen worden. Laten we hopen dat het sentiment niet zo wordt, dat bedrijven wordt verweten hun keuzevrijheid te hebben gebruikt.

Natuurlijk bestaat er vaak de mogelijkheid om gebruik te maken – of niet – van een verlengingsoptie of een optie tot eerdere teruggaaf van het object. Jammer, als je als analist dat in het verleden minder belangrijk vond alsof een lease altijd een lening betrof met vaste afspraken. Niet voor niets heeft de lease gemeenschap keer op keer gepleit voor aparte behandeling van een lease transactie versus leningen (passief-kant) of activa (actief-kant van de balans).

Niet alle bedrijven zijn gelijksoortig en daarnaast staat het bedrijven vrij eigen keuzes te maken; iets wat voor analisten een gruwel blijkt te zijn. Het resultaat van de introductie van IFRS16 is inderdaad, dat ‘van alles’ op de balans verschijnt, maar dat daarmee de transparantie niet als vanzelf is gediend. Uniformiteit en inzicht zijn niet altijd vriendjes van elkaar. Het zou dan wel heel wrang zijn als boven op de al overvloedige regels er nog meer instructies komen hoe precies om te gaan met de vaststelling van de looptijd van een lease transactie. Wellicht ogenschijnlijk goed voor de beeldvorming en zogenaamd ook voor de transparantie, maar er ontstaan cijfers in de balans, die steeds minder met de werkelijkheid van doen hebben.


*) De brief is op te vragen via Tweuus via contact.

**) De IFRS Interpretations Committee heette voorheen IFRIC = International Financial Reporting Interpretations Committee.

**) IFRS’s: Stelsel van richtlijnen (International Financial Reporting Standards), uitgegeven door de IASB, waarin voorschriften staan hoe transacties te verantwoorden en te rapporteren in de jaarrekening. De IFRS standaarden zijn afkomstig van een in wezen particuliere organisatie, maar zijn door de EU per individuele IFRS standaard van toepassing verklaard voor gebruik in de EU.



Getagd met , ,